Skutullinn

Eirhab skipstjóri skutli sínum
skaut út á svartan sjá.
Stingurinn loptið með hvini klauf
svo komið varð auga vart á.

Captain Ahab his harpoon shot

out to the deep black sea.

The missle loudly clove the air

too quick for the eye to see.

Móbí Dikk um sæinn svam
með silalegri hægð.
en í því að þiggja Eirabs gjöf
var engin dýrinu þægð.

Moby Dick the sea did swim

slowly and leisurely.

But subscribing to Ahabs little gift

the animal wouldn't agree.

Skutullinn hæfði hafsins borð
á hol gekk hann Rán og Unni,
en vikið þá hafði sér hyldjúpsins burr
undan hárbeyttri sendingunni.

The harpoon hit the salty surface

and tore through Neptune's yard,

but shifted had then the ocean's heir

from the sharpened greetingcard.

^{Þetta er í tilefni þess að ég var að opna ljóða flokkinn minn almenningi. Svona er auðvitað bæði ekki hægt og stranglega bannað. En það er samt gaman að leika sér. Fyrri aðför að sama skáldi má lesa hér.}