Hann á afmæí daaag!

Í fyrra þegar ég átti afmæli var ég svo upptekinn af vinnu að það Úlfar sem sagði mér að ég ætti afmæli. Hann kom og bankaði hjá mér og óskaði mér til hamingju með afmælið. "Ha?" horfði ég á hann. Hann varð flóttalegur, "Er ekki 16. í dag? Áttu ekki afmæli?" Ég ranka loksins við mér og fatta að jú, líklega getur það passað. Ég hafði einmitt verið að hugsa um komandi afmæli í hittífyrradag.

Úlfar minnti mig á þetta atriði þegar hann hringdi í gær til að óska mér til hamingju - við hlóum báðir af því hvað þetta var eitthvað súrt.

Dagskráin var annars einföld; Gestir um daginn og um kvöldið bíó (Kill Bill er alveg raðfullnæingakúl mynd). Eftir bíó fór ég auðvitað eftir upprunalega plani mínu og drakk mína eigin skál… Ítrekað. Það er ekkert erfitt að eldast en smá óþægindi geta fylgt daginn eftir. ;-)

Úff, hvað það var samt mikill léttir eitthvað að sjá afmæliskveðjunum rigna inn. Ekki það, ég var búinn að auglýsa það sæmilega að ég ætti afmæli. En vá, mér leið í alvöru svoldið eins og ég ætti bara jafnvel of marga vini, ég sem er alltaf að hugsa hvað ég eigi fáa góða vini… Ég þurfti samt alveg að hlaða símann minn tvisvar yfir daginn!

Já, og það var fyndið í gærkvöldi þegar ég var spurður hvað ég væri gamall og ég vissi það ekki og fór að reikna. Varla í síðasta skipti sem það kemur fyrir? Allavega ekki ef það þarf að minna mig á að eiga afmæli. :-)