Áframhaldandi sældarlíf

Seinnipartinn í dag fór ég í Þjóðarbókhlöðuna að grúska í íslensku fyrir smá verkefni sem ég vil gera. Ég var ekki viss um að þetta væri auðveldlega framkvæmanlegt fyrir einhvern eins og mig sem kann lítið af reglum í íslensku en ég er nörd og læri þetta bara eftir þörfum. Semsagt, ég er bjartsýnn á þetta…

Þegar ég hafði lært smá í bókhlöðunni ákvað líkami minn að hann þyrfti að fá að borða og ég átti því ekki annarra kosta völ en að fylgja honum á næsta matsölustað. Ég gerði nefnilega svolítið sniðugt (að mér fannst) sem var að hringja í Krilla og fá tip um hvar væri gott að borða. Thailenska eldhúsið ehf. á tryggvagötu 14 (gamla Stélið) eldaði handa mér frábæran Masaman og ég kjamsaði á ódýru lostætinu í rólegheitum. Góður matur, sanngjarnt verð, ég fer aftur!

Á næsta borði við mig sat ungt par og eldri maður og spjölluðu eftir að hafa matast. Ég hefði sennilega aldrei tekið eftir þeim nema fyrir það að ég var einn og sá gamli sem sat andspænis mér vakti á sér athygli með því að vera alltaf að stelast til að horfa á mig (eða þannig). Hann var eitthvað að tala um verkfræði og fávisku íslendinga í þeim efnum. Sannfærði hann unga fólkið um gömlu tugguna að lestarkerfi mundi aldrei ganga á íslandi með rökum sem láku eins og stórisregnkápa.

Það er búið að margreikna þetta [sagði hann]. Þótt að allir á íslandi nýttu sér lestina á hverjum degi mundi hún samt ekki borga sig.

Ég varð lítt sannfærður um að verkfræðifáviskan lægi hjá neinum öðrum en kíkjaranum á næsta borði.

Eftir matinn rölti ég upp laugarveginn í veikri von um að rekast á eitthvað fólk á sæmilegu kaffihúsi. Ég var svo heppinn að hitta Jonna og Helgu á Prikinu og rabbaði við þau í smá tíma áður en ég hélt heim sáttur við góðan dag.