Ertu fallegt fólk?

Gaman að daðra við dömurnar áður en maður hittir þær, það bíður uppá svo miklar flækjur. Núverandi spjallfélagi spurði mig hvort ég væri sætur. Já, auðvitað! Svo fallegur reyndar að narcissisminn hefur algerlega heltekið líf mitt (sem er samt ekki eitthvað sem hún fékk að vita).

Málið er auðvitað að þetta er ekki eitthvað sem hægt er að svara. Ekkert frekar en "ertu fyndinn?" eða "ertu skemmtilegur?". Mér datt svosem í hug að svara þessu með "já, þér finnst ég vera [hvaðsemer]", svona til þess að benda á hugsanavilluna í þessu. En ég er í díplómatík núna svo að ég geri það ekki. =)

Þetta er að mínu mati merkilegt því þegar spurt er svona er í raun verið að spurja um sjálfsálitið. Það merkilega er að yfir netið, eða eins og í mínu tilviki SMS, tekur spyrjandi svarinu sem staðreynd. Eitthvað sem gerist ekki í augliti til auglitis samræðum. Þetta er eitthvað sem krefst frekari rannsókna… best að maður hafi augun opin fyrir þessu í framtíðinni. :-/