Ég læt undan...
Þrýstingur almúgans er gríðarlegur og ég sé mig tilneyddan að færa lesendum mínum skoðanir mínar á bloggi.
Flestar þær síður sem ég les að staðaldri eru síður sem hafa svarkerfi (eins og mín hefur). Ég hef tekið efir því að svarkerfi á bloggsíðum virðist drepa að einhverju leyti áræðni penna til að tjá skoðanir sínar. Þörf mannsins til að þóknast öðrum ásamt flæði skoðana lesenda per færslu veldur grundvallarbreytingu á hegðun höfundar.
Bloggarinn er ekki lengur að skrifa óhindrað skoðanir sínar heldur er hann farinn að þóknast lesendum sínum (líkt og ég er að gera núna) og þá ósjálfrátt að ritskoða sjálfan sig jafnvel meira en hann hefði gert. Mér finnst oftast meira gaman að lesa vefdagbækur sem hafa ekki svarkerfi, vegna þess að þær eru hreinni mynd af höfundi þeirra
Ég held að ég lesi blogg fyrst og fremst af þeirri hvöt að vilja vita hvernig er að vera einhver annar. Við leitumst flest við að reyna að skilja hvert annað og mörg okkar eru jafnvel meira forvitin; Við viljum vita hvernig það er að vera einhver annar en við sjálf. Hvernig annað fólk skynjar heiminn.
Ég les meira af því sem konur skrifa. Líklega af því að mér finnst sérstaklega áhugavert að lesa um viðbrögð fólks við atburðum sem eru annað hvort fjarstæðukenndir eða ólíklegt að ég lendi í sjálfur. Þar sem þorri bloggara (þ.m.t. ég) skrifar um venjulega hversdagshluti eins og hvað á að vera í matinn og hvaða fólk var á djamminu leitast ég kannski frekar við að vita hvernig þeir sem eru öðruvísi en ég upplifa þessa hluti…
Það er svo miklu auðveldara en að leita að einhverju bitastæðara í allri súpunni.
