Reykingar

Ég veit ekki af hverju ég er ekki löngu hættur að reykja. Ég reyki nógu lítið til þess að geta einfaldlega hætt ef ég vildi. Ég virðist vera nógu lítið háður til þess að geta gleymt að reykja, jafnvel dögum saman.

Þó svo ég sé sumpart orðinn leiður á því að fá nikótínsjokk í hvert einasta skipti sem ég kveiki mér í er þetta orðinn einhver þráhyggja. Þetta er kannski bara hverjir eru að nöldra í mér… múmían og fyrrverandi kærustur…

Vafalítið mundi ég hætta strax fyrir rétta konu (ég nefnilega hlýði alltaf kærustunum mínum) - EN - ef þú ert fyrrverandi kærasta hefurðu misst allan rétt til þess að ráðleggja mér að fyrra bragði …og ef þú ert mamma; Sorry, en ég get ekki farið eftir nema svona 8% af öllu því sem þú ráðleggur. =)

Kannski er það bara málið að mér er bara alveg nógu sama um sjálfan mig til að reykja bara áfram. Þunglyndið dregur úr mér alla löngun til að lifa heilbrigðu líferni og þessháttar (ég er nú einu sinni vakandi kl. hálf sex að morgni).

Ég ætla út á stétt að velta þessu fyrir mér á meðan ég reyki eina…