Karlar eru frá Mars, konur eru...

Fyndið hvernig einhver sem commentaði á síðuna hennar Helgu Kaaber tekur það fram (opinberlega) að hann sé ekki að reyna við hana með hrósi sínu. Þrátt fyrir að þetta sé hálf spaugilegt verð ég að viðurkenna að þetta svíður líka pínu.

Ég reyni að senda fólki línu og hrósa því fyrir vel unnin störf í þágu samfélagsins. Fólk sem á sér einskins ills von fær kannski nokkur falleg orð í pósti frá mér. Ekkert að því… eða hvað?

Vandamálið er að hluta til ótti kvenmanna við það að einhverjir ósýnilegir nördar á hinum endanum séu að reyna við þær og að hluta til það að einhverjir ósýnilegir nördar á hinum endanum eru alltaf að reyna við þær. Þetta gerir það að verkum að samskipti kynjanna á netinu geta orðið vandræðaleg á köflum.

Nú get ég auðvitað ekki talað fyrir aðra, en ég hef kynnst ótal fólki í gegnum netið, bæði til lengri og skemmri tíma. Oftar en einu sinni og oftar en tvisvar hefur komið upp vandræðaleg staða með konur sem ég á í samskiptum við… af því að þær halda að ég meini eitthvað með því að vera að senda þeim póst.

Nú spyr ég: Hvers vegna mundi ég fara þessa leið? Að senda tölvupóst á bara einhverja konu á netinu og fara að tala um eitthvað bla. Ef ég vildi fara þessa leið, væri ég þá ekki betur settur inná einkamál.is þar sem ég væri þó að senda texta á einhverjar stúlkur sem væru móttækilegar fyrir honum?

Það getur svo aftur verið að ég sé bara svona geðfatlaður af því að vera alinn upp af einstæðri móður, námi í textíldeild, og of miklu aðgengi af vinkonum? En ég sé bara ekkert athugavert við það að tala við kvendýr tegundarinnar án þess að markmið mitt sé að koma þeim í rúmið.