Íslensk tónlist

Undanfarna daga hef ég mikið verið að hlusta á íslenska tónlist. Einhvernveginn er pop samtímans ekki að standast samanburð við poppið úr fortíðinni. Það má vera að ég sé að miða megnið af nýrri síbyljunni sem ég heyri við rjómann af eldra efni… en ég held ekki. Buttercup á ekkert í Brunaliðið, Land og Synir eru engir Stuðmenn og þó svo að Einar Ágúst sé afburða söngvari, þá er hann enginn Vilhjálmur Vilhjálms.

Spurningin er hvar vandamálið liggur. Eru það útgáfufyrirtækin sem hafa lítið stutt við við ungar hljómsveitir? Eru íslenskir popparar metnaðarlausari en áður? Er eftirspurn eftir vönduðu poppi horfin?

Það tvennt sem ég sakna einna mest í dag eru vandaðir textar og húmor (sérstaklega fyrir sjálfum sér) en bæði atriði virðast algerlega horfin. Nema einhver geti bent mér á eitthvað sem er áheyrnar virði?