I have no idea why you would want to use it, but because I have this selector extension and nowhere to put it, here it is:

jQuery.expr[':'].target = function ( a, h ) {
  return (a.id && (h = document.location.hash) && h === '#' + a.id)
};

Updated 6. aug. 2009: Optimized by @maranomynet

So I found my old Sokoban game. Originally a Windows application, I though it could be fun to try to remake it in JavaScript. So that’s what I did.

I wrote the bulk of it in about an evening, and spent a few more evenings applying spit and polish until I was satisfied that it worked the way I wanted. The whole thing is about 300 lines of mostly uncommented code running on top of jQuery — well, actually as a jQuery plugin.

The interresting bits

There are a few characteristics that make this implementation interesting. The first is that the game uses progressive enhancement methodology. The script runs through marked items on the webpage and makes valid Sokoban levels playable. If you don’t have JavaScript you can still read the level codes, which are normally written in a standard like this:

####
# .#
#  ###
#*@  #
#  $ #
#  ###
####

The @ is the worker, # are walls, . are docks, $ are boxes, and so on…

The symbols are image-replaced with CSS when the level is live, but the whole thing works without CSS. You can disable the styles if you desire to play the levels in pure ASCII.

This also means that the game is printable. At any moment in gameplay you can grab a hardcopy of your status and frame it. I am hard pressed to think of other printable games. Copying the level onto the clipboard also works just as it would any other text. Not really useful features for a game, but interesting side-effects nonetheless.

Because parsing all the levels immediately as the game loads up — especially on level collections that have very many levels — is quite labour intensive, I am applying a recent jQuery plugin of mine, .processEach(), to prevent the browser from locking up. In short, it works like .each() but yields the process every iteration to allow the browser some time to do other things. It’s perhaps a subject of another entry.

Have fun

Have fun with the game and the source (which are released under the GPL v3). I suspect that it might one day be exactly what a Sokoban level blog is looking for, but for now it mostly remains a curiosity rather than a spectacular reproduction of the game,

When Apple chose Webkit rather than Mozilla Gecko as the basis for its Safari browser, some of us in the web standards community scratched our heads. Sure, Webkit was open-source and standards-compliant.

Really? People were puzzled by this? This always seemed the obvious choice to me.

First of all, Apple didn’t choose WebKit, they chose KHTML to become WebKit. And while Firefox may have been more mature as a browser, the Gecko engine was not mature in ways that mean “sophisticated”.

At the time (7-8 years ago today) the Gecko codebase was a notorious mess and the rewrite work only so far along the way. It was such as mess that it was a running joke on Slashdot and cited as a perfect example of the code equivalent of spaghetti. Gecko still needed a completely new text layout handler to do things like ‘inline-block display‘ and ‘hyphenation‘.

Additionally, the Mozilla developers’ “if you want this feature so much then you are welcome to implement it yourself” vitriol towards web developers wasn’t much better than the apathy Microsoft had. And while it was certainly technically right, it was neither reasonable nor to their credit. But that may not have been so much a factor for Apple.

KHTML, on the other hand, was in heavy development with a much fresher codebase and had nice things that only IE supported, like right-to-left language text. Things that are important to corporations that intend to sell computers to the millions of non-english speakers of the world.

From a purely technical point of view KHTML was a much better choice. Dave Hyatt, who probably had a large say in the selecting KHTML to become WebKit, knew this all to well having worked with, and written some of, the mess Gecko was at the time.

Time passes and we may not remember all of this so clearly or, as things change, these things cease to matter. I am a bit surprised to hear that web developers, even heavy weights like Zeldman, were unaware of the state of the browsers they worked on. Are they still?

Þetta er allt að finna á slóðinni islenska.org, en það er lén sem hefur staðið autt í nokkur ár, eða síðan að ég fékk þá hugmynd að ég gæti framleitt stafræna orðabók.

Hugmyndin er að fleiri tól og virkni færist þarna inn með tímanum. Næstu verkefni verða að auka sjálfvirkni á ýmsum hlutum þarna, ss. útgáfu á gagnagrunninum sem á bakvið þetta liggur (þeas. orðabókinni sjálfri). Mig langar t.d. til þess að varpa orðabókinni yfir í stafsetningarorðabækur fyrir OS X, Ispell, Aspell, og Firefox.

Mér fannst þó vera kominn tími til þess að opna fyrir eitthvað af þessu, enda er enginn ávinningur fólginn í því að þetta liggi dögum saman óhreift á einkatölvunni minni.

Verði ykkur að góðu.

Það leið ekki langur tími þangað til að ég fékk ábendingu í pósti um áhugaverða klausu í landslögum:

Stjórnvöld skulu birta á heimasíðu sinni lista yfir þær skrár sem hafa að geyma upplýsingar í þeirra vörslum sem heimilt er að endurnota, svo og þau skilyrði sem slík endurnot eru bundin.
Upplýsingalög, 1996 nr. 50 24. maí

Þetta er úr lögum um breytingu á upplýsingalögum, nr. 50/1996 sem tóku gildi 1. janúar 2007. Eitthvað er þessu ennþá ábótavant, eins og við er að búast. Það er rétt að benda á að stjórnvöldum er sjálfsagt að endurnýta þær upplýsingar sem safnast á opingögn.net, þær eru jú opnar.

Það er mikilvægt að gera sér grein fyrir því að þótt heimilt sé skv. upplýsingalögum að endurnýta tiltekin gögn, þá er ekki þar með sagt að það sé hægt. Fyrst þarf jú að komast í gögnin. Þeir þættir upplýsingarlaga sem opna fyrir endurnýtingu gagna stofnanna sem ekki fá undanþágu frá þeim, gefa þó engan rétt til aðgengi að þeim.

Glöggt dæmi um þetta er að finna í úrskurði Úrskurðarnefndar um upplýsingamál frá 21. desember 2007:

Í 1. mgr. 24. gr. laganna segir að markmið kaflans sé að auka endurnot opinberra upplýsinga til hagsbóta fyrir samfélagið í heild. Samkvæmt 3. mgr. 24. gr. hefur umræddur kafli þó ekki bein áhrif á rétt til aðgangs að gögnum samkvæmt upplýsingalögum. Þar segir að ákvæði kaflans gildi einvörðungu um endurnot fyrirliggjandi upplýsinga sem séu í vörslum stjórnvalda og almenningur eigi rétt til aðgangs að á grundvelli 3. gr. laganna eða annarra ákvæða sem veita almenningi slíkan rétt. Í skýringum við þessa málsgrein í frumvarpi því sem varð að lögum nr. 161/2006 er áréttað að ákvæði kaflans gildi “einungis um endurnot upplýsinganna en mæli ekki á neinn hátt fyrir um rétt til aðgangs að opinberum upplýsingum.”

Þetta þarf að laga. Það þarf að fjarlægja þessar undanþágur skóla, bóka- og skjalasafna, rannsóknastofnanna, ríkisútvarpsins, menningarstofnanna; Það þarf að fjarlægja ákvöður um upprunatilgreiningar og ábyrgðaryfirlýsingar; Það þarf að takmarka leyfi til gjaldtöku við einhver sértilfelli (ef einhver eru); Og það þarf að afnema ákvæði um vernd og gjaldtöku þeirra stofnanna sem rekin eru samkvæmt sérlögum.

Þannig breytum við þessari vannýttu skúffuauðlind í hagvöxt og kreppumeðal. Ég hvet lesendur sem þekkja ekki málið að lesa sér til, og kynna sér málstaðinn.